Verse Beeldwaren

 

ERGENS TUSSEN FICTIE EN WERKELIJKHEID...



 

Nancy Ostermann en Geertjan Cornelissen vormen samen Verse Beeldwaren. Ze kennen elkaar van de kunstacademie, in 1996 studeerden ze beiden af op de afdeling fotografie. Nancy, een schipperskind kwam op veel verschillende plekken. Geertjan geboren en getogen Eindhovenaar. In Breda vonden ze elkaar en de liefde voor fotografie. Beiden hebben ook een grafische opleiding gedaan. Alles analoog, zonder Macbooks en Photoshop.


Geertjan, hoe ging dat vormgeven toen?
Geertjan: ‘’Ja, dat kun je je niet meer voorstellen. Er kwam geen computer aan te pas. We leerden echt letters tekenen uit de hand en met stiften en markers ontwerpen. Soms probeerden we met de kopieermachine een beetje te toveren.’’
 
Was het artistieker?
Geertjan: ‘’Het was minder op de automatische piloot denk ik. In de huidige tijd is het heel makkelijk de trukendoos van Photoshop of een ander programma open te trekken. Die had je toen niet. Wij gebruikten de kopieermachine van het postkantoor en wrijfletters. Ik heb ooit nog stagegelopen bij een reclamebureau hier in Eindhoven. Daar hadden ze kasten vol wrijfletters en dozen vol stiften.’’

Nancy: ‘’De letterzetmachine gebruikten we ook veel.’’
 
Geertjan: Ja, de wrijfletters voor het ontwerp en dan het echte drukwerk moest je bestellen bij een letterzet bureau. Die kwamen letters leveren en die moest je dan snijden en op standvellen plakken, daar werd een film van gemaakt en dat werd dan weer gedrukt.’’
 
Jeetje, wat een lang proces.
Nancy: ‘’Ja, het was heel erg arbeidsintensief. Op school kregen we natuurlijk voldoende tijd. Maar als het richting de praktijk ging moesten we behoorlijk doorwerken.’’
 
Geertjan: ‘’Het was heel fysiek en direct. Je rook de chemicaliën, je handen werden vies. We waren op zoveel verschillende manieren bezig. Ik denk dat je daardoor ook makkelijker een gevoel ontwikkelt voor beeld, voor vorm.’’


Fotografie: Tim Meijer

En wanneer kwam de fotografie?
Geertjan: ‘’Ja dat was ook in die tijd. Ik kocht een tweedehands doka en ben gewoon gaan aanklooien.’’
 
Nancy: ‘’Bij mij ging het hetzelfde. Dokaspullen gekregen en op allerlei gekke plekken doka’s maken.’’
 

In het huidige tijdperk waarin mensen overladen worden met (slecht) beeld gaan mensen al gauw denken dat beeld overal gratis te krijgen is. Deze ‘beelddiarree’ (een woord van Geertjan) maakt het soms lastig zichtbaar te zijn als fotograaf.

 
Het aanbod is enorm. Hoe zorgen jullie dat bedrijven jullie vinden?
Nancy: ‘’Nou, ons idee is dat mensen het zoeken in eigenzinnigheid en kwaliteit. Bij ons is het ook de veelzijdigheid. We kunnen veel verschillende soorten werk aannemen.’’
 
Geertjan: ‘’Wij worden ook vaak gevraagd om mensen te fotograferen in allerlei context. We doen veel voor woningbouwverenigingen. Dan kom je op allerlei plekken, met verschillende mensen. Daar moet je goed mee om kunnen gaan. Dat improviserende in combinatie met mensen is ons sterkste ding. Maar we maken ook vrij werk.’’

‘Hotel Heilstaat’ is een vrij werk van Verse Beeldwaren. Een dik boek waarin hun kwaliteiten en interesses tot uiting komen. Art direction, fotograferen, ensceneren, maar vooral verhalen bedenken. Dit alles komt samen in het boek. Tegen het decor van de voormalige Sovjet-Unie.

 
Vanwaar die interesse in voormalige Sovjetlanden?
Geertjan: ‘’Wij zijn geboren in ’69 en ’70. De eerste 20 jaar van ons leven groeiden wij op met het wereldbeeld van Oost versus West. Achter het IJzeren Gordijn had je de bad-guys. Het verhaal van de Koude Oorlog en atoomoorlog die misschien wel kon uitbreken. Veel films en muziek gingen er over. Daarin groeide wij op. Ik ben zelfs nog in militaire dienst gemoeten. Maar in een keer was dat over. Het IJzeren Gordijn viel en meteen daarna hield ook de Sovjet-Unie op te bestaan. Die hele wereld bestond niet meer. Wij waren erg benieuwd naar hoe het daar geweest moest zijn.’’
 

Via een uitwisselingsproject tussen culturele organisaties in Eindhoven en Minsk reisden Nancy en Geertjan met een groep kunstenaars, theatermakers en muzikanten naar het Oosten. Dat was de eerste keer dat ze in aanraking kwamen met de voormalige Sovjet-Unie. Inmiddels hebben ze Rusland, Azerbeidzjan, Oezbekistan, Oekraïne en andere landen bezocht.

 
Was het beeld dat jullie in je hoofd hadden anders dan wat je aantrof?
Geertjan: ‘’We zijn echt onder de indruk geraakt van de mensen daar. We zijn steeds terug gegaan om op zoek te gaan naar die voormalige Heilstaat zoals dat genoemd werd. Daar vonden we nog heel veel van, en veel mensen leefden in hun hoofd ook nog in de Sovjet-Unie. Dat was heel mooi, voor ons voelde dat ook echt als tijdreizen. We herkende heel veel dingen uit onze eigen jeugd.’’
 

Het duo legt vast wat ze zien, en als reactie daarop leven ze zichzelf in. Ze bouwen hele decors en spelen zelf ook een rol in de fotografie. Fictie en realiteit lopen door elkaar heen. Zo ontstaan er verhalen, met de Sovjet-Unie als inspiratiebron. Door de unieke grafische vormgeving krijgt het boek een filmisch effect. De subtitel luidt toepasselijk: fictief, maar niet verzonnen.


Fotografie: Verse Beeldwaren

Waarom poseren jullie zelf ook in de foto’s?
Nancy: ‘’Je kunt dan letterlijk in de huid kruipen van diegene die je in je verhaal wil laten zien.’’
 
Geertjan: ‘’Je kunt het je ook toe-eigenen. Het wordt dan echt ons verhaal. We doen dit eigenlijk al vanaf de kunstacademie. We vonden het heel tof om dingen te ensceneren en zo verhalen te vertellen. Soms in één beeld, soms in meerdere beelden. Dit is eigenlijk een samenvatting van 15 jaar fotografie en 15 jaar verzamelen.


Fotografie: Tim Meijer

Het boek kwam tot stand door middel van crowdfunding. Hoe hebben jullie dat ervaren?
Nancy: ‘’Crowdfunding is een gave manier om iets te realiseren. Ik zag er eerst een beetje tegenop, maar uiteindelijk was het hartstikke leuk om de mensen gedurende het proces te enthousiasmeren. We hebben bijvoorbeeld fotosessies en een gelimiteerde versie van het boek aangeboden als tegenprestatie.’’
 
Geertjan: ‘’We hadden zo’n 3 tot 4 weken de tijd gehad. Je moet dan toch alles een beetje zelf uitvinden. We waren eigenlijk alleen nog maar daarmee bezig. We hebben in Eindhoven een expo gehouden om een indruk te geven van hoe het boek zou worden. Eigenlijk een soort kick-off. Je moet mensen overtuigen ongezien iets te kopen. Je moet nieuwsgierigheid kweken. Uiteindelijk wilden mensen echt onderdeel zijn van het project. Dat was tof.’’
 
Fijn dat er dit soort constructies zijn voor creatieve ondernemers. Konden jullie eigenlijk altijd al leven van de fotografie?
Nancy: ‘’Ik heb na mijn afstuderen een startstipendium ontvangen. Een soort werksubsidie. Daarmee kon ik nog een jaar of twee aan de slag.’’
 
Geertjan: ‘’We zijn niet meteen een eigen bedrijf begonnen. Want dat was ook een beetje het ding. Wat ben je als je van de kunstacademie afkomt? Dan ben je kunstenaar. Maar ja, dat is heel lastig je brood verdienen. Uiteindelijk hebben we besloten samen dingen te gaan doen, dat heeft altijd goed gewerkt. We hebben ons meteen op een bijzondere manier gepresenteerd. Op de een of andere manier zie je bij veel fotografen dat ze zichzelf presenteren door zich met hun grootste camera in de hand te fotograferen. Wij hebben dat meteen heel anders gedaan. Veel speelser, en ik denk ook met een uitstraling van dat we ook echt plezier hebben in wat we doen. Het gaat niet over wie de grootste telelens heeft, maar over creativiteit. En plezier hebben in het maken van beeld. Een soort fotografisch theater.’'

Nancy en Geertjan hebben altijd vanuit Eindhoven gewerkt. Volgens Geertjan is de stad to-the-point en heerst er een fijne mentaliteit. En gebeurt er veel op cultureel vlak en qua werk is het er ook goed vertoeven. Eindhoven is een bedrijvige stad.

 
Zitten jullie vastgebonden aan Eindhoven?
Nancy: ‘’We zitten vrijwel nooit vastgebonden, we kunnen overal heen. De wereld is een grote fotostudio in die zin. We gaan meestal op locatie fotograferen, maar je moet wel een basis hebben. Maar we gaan ook nog wel eens de stad uit. Op de een of andere manier komen we vaak in Den Haag.’’
 
Hoe zijn jullie dan bij PLAN-B terecht gekomen?
Nancy: ‘’We hadden een vrij grote ruimte, die we ook als studio gebruikten. Maar we fotograferen eigenlijk dus veel meer op locatie. Die grote ruimte hadden we niet meer nodig.’’
 
Geertjan: ‘’Het slibde ook dicht met alle spullen die we verzameld hadden door de jaren heen. De studio was eigenlijk een grote opslag geworden. Daarnaast willen wij liever naar buiten. Wij hebben eigenlijk gewoon een plek nodig waar we wat spullen kwijt kunnen en waar we fijn achter de computer kunnen werken. En als we dan iets willen bouwen ofzo, dat daar dan de mogelijkheid voor is. Daarom is PLAN-B zo geschikt voor ons.’’

Ook de rauwheid van de plek bevalt het duo heel erg. Het anti-kraak pand tegenover PLAN-B waar een aantal huurders wonen, de rauwe kelder. Het werkt.

Geertjan: ‘’Weetje wat de charme is van deze plek? Alles is er, maar soms moet je het zelf aan de praat krijgen. Een beetje eigen initiatief tonen en de boel uitvogelen.’’

Meer informatie over Verse Beeldwaren en hun werk is te vinden via www.versebeeldwaren.nl.
 

Meer verhalen